Για να διαπιστωθεί σε ποια κατηγορία διαταραχής του Ανοσολογικού της Συστήματος ανήκει μια γυναίκα που αναφέρει καθ' έξιν αποβολές ή υπογονιμότητα, ώστε να της δοθεί μελλοντικά η κατάλληλη θεραπεία από το «κέντρο» μας, προτείνεται ο παρακάτω εξειδικευμένος εργαστηριακός έλεγχος.
Διευκρινίζεται ότι κάθε γυναίκα δεν χρειάζεται απαραιτήτως να υποβληθεί σε όλες τις εξετάσεις που περιλαμβάνονται στην παρακάτω λίστα.
Το ιατρικό ιστορικό του κάθε ζευγαριού που λαμβάνεται κατά την αρχική επίσκεψη στο «κέντρο», προσανατολίζει και υποδεικνύει τις συγκεκριμένες απαραίτητες εξετάσεις που πρέπει να προταθούν, για να εντοπισθεί η αιτία ή οι αιτίες του προβλήματος και να διασαφηνισθούν οι λεπτομέρειες του.
A. Natural Killer Cell Assay (NK Assay)
Αυτή η εργαστηριακή εξέταση επινοήθηκε από τον Καθ. Alan Beer και τους συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο ROSALIND FRANKLIN/THE CHICAGO MEDICAL SCHOOL. Με αυτή την εξέταση διαπιστώνεται το δυναμικό που έχουν τα ΝΚ κύτταρα να φονεύουν (στον δοκιμαστικό σωλήνα) ειδικά κύτταρα-στόχους που μοιάζουν με τα κύτταρα της τροφοβλάστης. Δηλαδή γίνεται αναπαράσταση των γεγονότων που συμβαίνουν στην μήτρα κατά την κύηση. Το αποτέλεσμα δίδεται ως ποσοστό (%) της ΝΚ κυτταροτοξικότητας (εμβρυοφονικότητας) έναντι των κυττάρων - στόχων.
Μ αυτή την εξέταση μπορεί να διαπιστωθεί επιπλέον και πόση ποσότητα θεραπευτικής ουσίας (πολυδύναμη σφαιρίνη-IVIg) χρειάζεται για να ελαττωθεί η ΝΚ κυτταροτοξικότητα σε φυσιολογικά επίπεδα.
Β. Leukocyte Antibody Detection
Με αυτή την εργαστηριακή εξέταση διαπιστώνεται η παρουσία ή όχι δεσμευτικών - προστατευτικών αντισωμάτων στον ορό της γυναίκας. Όταν αυτά τα αντισώματα βρεθούν σε ανεπαρκή ποσότητα, η γυναίκα πρέπει να ανοσοποιηθεί με λεμφοκύτταρα από τον σύζυγό της. (δες εμβόλια λεμφοκυττάρων από τον σύζυγο ή τρίτο δότη).
Γ. Αναπαραγωγικός Ανοσοφαινότυπος
Είναι μια εξέταση γρήγορη και σχετικά εύκολη που μας δίνει την δυνατότητα να ελέγξουμε αν υπάρχει ικανός αριθμός διαφόρων Ανοσολογικών Κυττάρων στη γυναίκα τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγική της διαδικασία, όπως επίσης και να διαπιστώσουμε τυχόν ανεπάρκεια τους.
Κυρίως ελέγχεται ο απόλυτος αριθμός των ΝΚ-κυττάρων, καθώς και οι διάφοροι υποδοχείς που υπάρχουν πάνω σ αυτά τα κύτταρα.
Επιπλέον ελέγχονται τα Τ-κύτταρα, τα Β-κύτταρα και οι υποπληθυσμοί αυτών των κυττάρων που κυκλοφορούν στο αίμα της γυναίκας.
Πολλές φορές, η ανάλυση των δεδομένων αυτής της εξέτασης μας υποδεικνύει και ποια επιπλέον εργαστηριακή εξέταση πρέπει να ακολουθήσει, για να θεωρείται και να είναι ολοκληρωμένη η μελέτη του προβλήματος της συγκεκριμένης γυναίκας.
Μερικές φορές, αυτή η εξέταση πρέπει να συστήνεται και στον δότη ή στην δότρια λεμφοκυττάρων για την παρασκευή εμβολίων, ώστε να αποκλείονται (από δωρητές λεμφοκυττάρων) σε όποιον διαπιστωθεί κάποια σοβαρή διαταραχή του ανοσολογικού τους συστήματος, που είναι ασυμβίβαστη με αυτήν την ιδιότητα του δότου λεμφοκυττάρων.
Δ. Αντιφωσφολιπιδικά Αντισώματα
Η παρουσία ή μη αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων (ΑΡΑ) στον ορό της γυναίκας γίνεται με την αναζήτηση των αντισωμάτων των τριών τάξεων (IgM, IgG, IgA) των έξι πιο γνωστών φωσφολιπιδίων, (σύνολο εξετάσεων 18). Η μέθοδος που χρησιμοποιείται είναι η ELISA.
Οταν το τεστ για ΑΡΑ είναι θετικό, η γυναίκα κινδυνεύει από θρόμβωση των αγγείων του πλακούντα και από ελαττωματική σύνδεση του πλακούντα στο ενδομήτριο.
Η θεραπεία αυτής της διαταραχής (ή νόσου) συνίσταται στην συνδυασμένη λήψη ασπιρίνης και ηπαρίνης πριν τη σύλληψη και μέχρι περίπου τη 10η εβδομάδα της κύησης, οπότε και γίνεται επανέλεγχος για ΑΡΑ. Επί επανεμφανίσεως θετικού τεστ για ΑΡΑ, η θεραπεία συνεχίζεται (δες διαδικασία χορήγησης ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους).
Ε. Αντιπυρηνικά αντισώματα (ΑΝΑ)
Είναι μια κατηγορία αυτο-αντισωμάτων των οποίων η παρουσία, στον ορό των ασθενών, ελέγχεται με ανοσοχημική μέθοδο φθορισμού (ΑΝΑ test).
Υπάρχουν τρεις διαφορετικές μορφές θετικού ANA test: η διάστικτη, η διάχυτη και η περιφερική μορφή.
Θετικό ΑΝΑ test απηχεί γενικά την ύπαρξη αντισωμάτων έναντι διαφόρων συστατικών του πυρήνος των κυττάρων.
Για την αναπαραγωγή, κάθε τίτλος αντιπυρηνικών αντισωμάτων μεγαλύτερος του 1/40, στην διάστικτη μορφή, θεωρείται ότι είναι θετικός για να προκαλέσει βλάβη στο χόριο και τον πλακούντα.
Η θεραπεία, παγκόσμια αποδεκτή, είναι τα κορτικοειδή (δες κορτιζόνη).
Ζ. Αντισώματα έναντι DNA-ιστονών
Πρόκειται για άλλη κατηγορία αυτο-αντισωμάτων που στρέφονται και αυτά εναντίον συστατικών του πυρήνα των κυττάρων.
Η παρουσία τους, στον όρό των γυναικών ενοχοποιείται για διαταραχές που επηρεάζουν με αρνητικό τρόπο την ομαλή εξέλιξη του εμβρύου.
Η θεραπεία είναι κορτιζόνη.
Η. Ελεγχος θρομβοφιλίας
Η θρομβοφιλία είναι η τάση που έχει ο ανθρώπινος οργανισμός να δημιουργεί θρόμβους και διακρίνεται σε συγγενή και επίκτητη. Στην επίκτητη θρομβοφιλία ανήκουν τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και ο ΤNF. Στην συγγενή θρομβοφιλία ανήκουν οι διαταραχές της πρωτεϊνης C, της ελεύθερης πρωτεϊνης S, της αντίστασης στην πρωτεϊνη C (APCR), καθώς επίσης οι διαταραχές στα γονίδια της αντιθρομβίνης ΙΙΙ, προθρομβίνης και της ομοκυστεϊνης.
Οποιαδήποτε διαταραχή σε κάποιο παράγοντα που συμβάλλει σε θρομβοφιλία μπορεί να οδηγήσει σε θρόμβωση των αγγείων του πλακούντα.
Η θεραπεία είναι ασπιρίνη και ηπαρίνη.
Θ. Ελεγχος HLA-DQa
Ελέγχεται με μοριακές τεχνικές η DQa περιοχή του HLA μορίου και στους δύο συζύγους για να διαπιστωθεί τυχόν συμβατότητα αυτών. Το αποτέλεσμα εκφράζεται με δύο αριθμούς για την υποψήφια μητέρα και δύο για τον υποψήφιο πατέρα.
Η εξέταση έχει προγνωστική αξία και αναφέρεται αφ' ενός στην πιθανότητα που έχει το ζευγάρι να αποκτήσει παιδί (δημιουργία προστατευτικών αντισωμάτων - θετικό εύζημα, αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων με την έναρξη της κύησης -αρνητικό εύζημα, μεταλλαξιογόνων θνησιγενών εμβρύων - αρνητικό εύζημα, κλπ.) και αφ' ετέρου στο εάν ο σύζυγος είναι ο κατάλληλος δότης λεμφοκυττάρων, για να γίνει θεραπεία της συζύγου του με εμβόλια.
Ι. Ανοσοϊστοχημική εξέταση ενδομητρίου
Μετά από βιοψία του ενδομητρίου, την 26η ημέρα του εμμηνορρησιακού κύκλου της γυναίκας, γίνεται ανοσοϊστοχημική εξέταση του υλικού.
Με αυτή την εξέταση διαπιστώνεται η ικανότητα του ενδομητρίου να δεχθεί το μελλοντικό γονιμοποιημένο ωάριο.
Η καλή ή κακή υποδεκτικότητα του ενδομητρίου βασίζεται στο είδος και την συγκέντρωση των ανοσοκυττάρων που εντοπίζονται στο χόριο και τους αδένες του ενδομητρίου.
Σε περίπτωση που διαπιστωθεί κάποια ανωμαλία στην ανοσοϊστοχημική εξέταση του ενδομητρίου, τότε η κατάλληλη θεραπεία (ανάλογα με την διαταραχή) βελτιώνει την υποδεκτικότητα του.
Κ. Ανοσοπαθολογία προϊόντων αποβολής
Η σχολαστική και πλήρης μελέτη των προϊόντων της αποβολής μπορεί, από μόνη της, να οδηγήσει στην ορθή διάγνωση της αιτίας της απώλειας του εμβρύου και κατά συνέπεια δύναται να υποκαταστήσει συνολικά η έν μέρει τις ανοσολογικές εξετάσεις που γίνονται με δείγμα αίματος.
Σε περίπτωση που τα προϊόντα μιας προηγούμενης αποβολής έχουν φυλαχθεί στην κλινική όπου έγινε η απόξεση, (συνήθως φυλάγονται με την μορφή μπλοκ παραφίνης), τότε από τον ανοσοϊστοχημικό έλεγχο αυτών είναι δυνατόν να διαπιστωθεί εάν η συγκεκριμένη αποβολή οφειλόταν σε ανοσολογικά ή μη αίτια.
Λ. Δερματικά tests
Με τα δερματικά tests γίνεται έλεγχος στην γυναίκα για την ύπαρξη ή όχι κυκλοφορούντων αντισωμάτων έναντι ορμονών της κύησης, όπως β-HCG, οιστρογόνα, προγεστερόνη.
Αυτά τα αντισώματα είναι πιθανό να υπάρχουν όταν η γυναίκα έχει αυξημένο αριθμό CD19+/5+ κυττάρων.
Είναι απλά δερματικά τεστ που γίνονται στο κέντρο μας και επί θετικών αποτελεσμάτων μπορεί η γυναίκα να χρειαστεί να πάρει επιπλέον ορμόνες κατά την κύηση.
Μ. Αλλα tests
Επιπλέον των αναφερομένων εξετάσεων μπορεί να γίνει έλεγχος και για:
Αντισπερματικά αντισώματα στον ορό της γυναίκας ή στο τραχηλικό της έκκριμα, για να δούμε αν ανήκει στην κατηγορία ΙΙΙ των ανοσολογικών διαταραχών.
Αντιθυρεοειδικά αντισώματα και θυρεοσφαιρίνη, γιατί έχει βρεθεί ότι ενοχοποιούνται για καθ έξιν αποβολές.
Βιοφυσικό προφίλ μήτρας. Γίνεται με ειδικό έγχρωμο υπερηχογράφημα doppler, στην γυναίκα που έχει υπογονιμότητα, για να διαπιστωθεί η λειτουργική κατάσταση του ενδομητρίου.
Αλλες εξετάσεις που δεν άπτονται του τομέα της ανοσολογίας, όπως είναι ο καρυότυπος ζεύγους, η υστεροσαλπιγγογραφία, η υστεροσκόπηση και ο έλεγχος για λοιμώδη νοσήματα.
Ολες οι παραπάνω εξετάσεις παραγγέλλονται, αφού πρώτα γίνει η αρχική συνέντευξη με το ζευγάρι και η λήψη λεπτομερούς ιστορικού.
Οι γυναίκες «ασθενείς» (στην πραγματικότητα δεν είναι όλες ασθενείς) πρέπει να γνωρίζουν ότι, τα αίτια της Υπογονιμότητας, των Επαναλαμβανομένων Αποβολών και Αποτυχιών της Εμφύτευσης των Εμβρύων (μετά εξωσωματική γονιμοποίηση) είναι πολυπαραγοντικά και θα πρέπει να επιμένουν και να προσπαθούν να εντοπίσουν τους περισσότερους (εάν όχι όλους) από τους ήδη γνωστούς λόγους (που πολύ καλά γνωρίζει ο ειδικός στην Ανοσολογία της Αναπαραγωγής Μαιευτήρας – Γυναικολόγος) οι οποίοι και προκαλούν το «πρόβλημα» τους.
Συνεπώς! Και αν ακόμη έχει εντοπισθεί ένας από τους κλασσικούς λόγους ή/και από τους ανοσολογικούς λόγους που ευθύνονται για το πρόβλημα τους, πρέπει απαραίτητα να διερευνηθούν και όλοι οι άλλοι γνωστοί πιθανοί λόγοι που είναι δυνατόν να συμμετέχουν άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο (από τον ειδικό στην Ανοσολογία Μαιευτήρα - Γυναικολόγο).
Εμείς στο «Κέντρο» μας, με βάσει την εμπεριστατωμένη επιστημονική γνώση, την πολύχρονη εμπειρία μας με το αντικείμενο και την συνεχή ενημέρωση μας στις νέες ανακαλύψεις και εργαστηριακές τεχνικές, έχουμε ομαδοποιήσει και κατατάξει τους λόγους-αίτια των πιο πάνω προβλημάτων σε 5 κατηγορίες (για να γίνουν πιο κατανοητοί από τις «ασθενείς»). Βλ. κεφ. «Εργαστηριακές Εξετάσεις».
ΚΟΡΤΙΖΟΝΗ
Η κορτιζόνη είναι ένα φάρμακο το οποίο έχει προσφέρει πολλά στην Ιατρική και βοηθάει σε πολλές περιπτώσεις, που άλλα φάρμακα αποτυγχάνουν.
Είναι γνωστές στο ευρύ κοινό οι παρενέργειες της κορτιζόνης. Αυτές είναι καθαρά δοσοεξαρτώμενες, δηλαδή είναι εντονότερες και περισσότερες όσο μεγαλύτερη είναι η δόση της κορτιζόνης. Βαρέως πάσχοντες ασθενείς από ορισμένες αρρώστιες χρειάζονται μεγάλες δόσεις κορτιζόνης με αποτέλεσμα να υφίστανται και πολλές παρενέργειες από το φάρμακο. Έτσι αναπόφευκτα ο κόσμος έχει συσχετίσει την κορτιζόνη με αυτές τις πολλές παρενέργειες.
Στις περιπτώσεις αποβολών, όταν χρειάζεται κορτιζόνη, η δόση που συστήνουμε είναι σχεδόν ακίνδυνη. Αλλωστε ο ίδιος ο οργανισμός παράγει ημερησίως ποσότητα κορτιζόνης που αντιστοιχεί περίπου στην δοσολογία που συστήνουμε.
Δόσεις που σχετίζονται με αρκετές παρενέργειες είναι αυτές που κυμαίνονται από τα 40mg πρεδνιζόνης και πάνω.
Οι πιο συνηθισμένες παρενέργειες της κορτιζόνης, όταν αυτή λαμβάνεται σε μεγάλες δόσεις και για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι: σακχαρώδης διαβήτης, σύνδρομο Cushing (γενικευμένο πρήξιμο), διαταραχές των ηλεκτρολυτών, οστεοπόρωση, πεπτικό έλκος, υπέρταση, ψυχικές διαταραχές.
Στην δόση που συστήνουμε είναι σπανιότατο να συμβεί κάτι από τα παραπάνω. Το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι μια μικρή διαταραχή του σακχάρου στο αίμα (που διευκολύνεται από την κύηση), κάποια μικρή κατακράτηση υγρών (που σημαίνει κάποιο επιπλέον μικρό πρήξιμο) και κάποιος μικρός ερεθισμός στο στομάχι.
Γι' αυτό αν παίρνετε κορτιζόνη πρέπει:
1) Να αποφεύγετε τροφές που ερεθίζουν το στομάχι όπως σάλτσες, καρυκεύματα, πολύ καφέ, αλκοόλ κ.λ.π. 2) Να αποφεύγετε την χρήση πολύ αλατιού και γενικά αλμυρών τροφών. 3) Στην εγκυμοσύνη πρέπει να μετράτε κάθε μήνα σάκχαρο αίματος και ηλεκτρολύτες.
Την κορτιζόνη θα την κόψετε σταδιακά, όταν ο γιατρός θα κρίνει ότι δεν χρειάζεται πλέον.
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΗΠΑΡΙΝΗΣ ΧΑΜΗΛΟΥ ΜΟΡΙΑΚΟΥ ΒΑΡΟΥΣ
Η ηπαρίνη είναι ένα ενέσιμο φάρμακο που χορηγείται υποδόρια σε γυναίκες που έχουν αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα ή προβλήματα θρομβοφιλίας.
Σήμερα στο εμπόριο διατίθεται και η βελτιωμένη μορφή της που καλείται «ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους».
Συνήθως η ηπαρίνη λαμβάνεται από ιστούς ζώων (κυρίως βοοειδή ή χοίρους) και γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε ενημερωμένοι για τυχόν ιστορικό αλλεργίας. Οι κυριότερες αντιδράσεις υπερευαισθησίας που εμφανίζονται σε αλλεργικά άτομα κατόπιν λήψης ηπαρίνης περιλαμβάνουν πυρετό, ρίγη και σε σπάνιες περιπτώσεις άσθμα, ρινίτιδα, δακρύρροια, κεφαλαλγία, ναυτία, εμετό και αναφυλακτικό shock. Σε άτομα ύποπτα για υπερευαισθησία στο φάρμακο, συστήνουμε να γίνεται ένα δερματικό test με 1000 IU ηπαρίνης, πριν την έναρξη της θεραπείας.
Η ηπαρίνη μπορεί να προκαλέσει ήπια πτώση του αριθμού των αιμοπεταλίων και μικρές αιμορραγίες. Γι' αυτό συστήνεται έλεγχος των αιμοπεταλίων και του αιματοκρίτη, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στα άτομα που είναι υπό θεραπεία με ηπαρίνη.
Επίσης η ηπαρίνη μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση αίματος στα ούρα ή στα κόπρανα.
Αν κάτι από αυτά συμβεί επικοινωνήστε με το γραφείο μας άμεσα.
Σχεδόν όλοι οι ασθενείς υπό ηπαρίνη εμφανίζουν μώλωπες στο σημείο της ένεσης. Αυτό δεν είναι ανησυχητικό. Εάν όμως εμφανιστούν μώλωπες σε άλλα σημεία του σώματος, επικοινωνήστε άμεσα μαζί μας.
Η χρόνια λήψη ηπαρίνης έχει ενοχοποιηθεί για πρόκληση οστεοπόρωσης. Αν και οι δόσεις που χορηγούμε είναι πολύ μικρές για την εμφάνιση οστεοπόρωσης παρά ταύτα συνιστούμε την λήψη συμπληρωμάτων ασβεστίου στην διατροφή, γάλατος ή παραγώγων γάλακτος για να ελαχιστοποιηθεί αυτός ο κίνδυνος.
Η ηπαρίνη χαμηλού βάρους δεν σχετίζεται με συγγενείς διαταραχές στο έμβρυο, ούτε διαπερνά τον πλακούντα. Το μόνο στατιστικά σημαντικό φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί στις έγκυες που είναι υπό ηπαρίνη είναι το γεγονός ότι ο τοκετός συνήθως συμβαίνει στις 37 αντί στις 40 εβδομάδες. Η ηπαρίνη δεν εκκρίνεται στο γάλα και έτσι είναι ασφαλής για τις μητέρες που θηλάζουν.
Οδηγίες για τον τρόπο χορήγησης της Ηπαρίνης.
Οι περιοχές που προτείνονται περισσότερο για την ένεση είναι η άνω και κάτω κοιλία, 3 δάχτυλα περιμετρικά του ομφαλού. Αλλες περιοχές είναι οι μηροί, γλουτοί και μέση. Πως θα κάνετε την ένεση:
1. Πλύνετε τα χέρια σας.
2. Εχετε κοντά σας την έτοιμη σύριγγα και ένα βαμβάκι με οινόπνευμα.
3. Ανασηκώστε μαλακά μια πτυχή του δέρματος και καθαρίστε την με το οινόπνευμα.
4. Εισάγετε όλη την βελόνα στο δέρμα υπό γωνία 45-90ο, έτσι ώστε να είναι υποδόρια.
5. Πιέστε το έμβολο της σύριγγας με μια σταθερή πίεση και ταχύτητα (ούτε πολύ γρήγορα, ούτε πολύ αργά) ώσπου να τελειώσει όλο το φάρμακο.
6. Κατόπιν αφαιρέστε την σύριγγα και ασκείστε μια μικρή πίεση στην περιοχή της ένεσης για λίγα λεπτά με ένα καθαρό βαμβάκι. ΜΗΝ ΤΡΙΒΕΤΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.
7. Βάλτε το προστατευτικό κάλυμμα στην βελόνα της σύριγγας και πετάξτε την σε μέρος όπου δεν είναι επικίνδυνο να τρυπηθεί κάποιος άλλος.
Συμβουλές
1. Προσπαθήστε να ακολουθείτε καθημερινά μια κυκλική πορεία στη θέση των ενέσεων. Ποτέ μην ενίεται στην ίδια περιοχή.
2. Ελαφρύς μώλωπας στο σημείο της ένεσης είναι φυσιολογικός. Για να αποφευχθούν οι μώλωπες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τοπικά στο σημείο της ένεσης ένα παγάκι πριν καθαρίσετε την περιοχή αλλά και μετά την χορήγηση του φαρμάκου.
3. Ενημερώστε τον γιατρό σας ότι είστε υπό ηπαρίνη πριν σας χορηγηθεί κάποιο φάρμακο ή οδηγηθείτε σε χειρουργική διαδικασία.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΠΟΛΥΔΥΝΑΜΗ γ-ΣΦΑΙΡΙΝΗ (IVIg)
Μερικές γυναίκες με καθ' έξιν αποβολές ή προβλήματα υπογονιμότητας μπορεί να χρειασθούν θεραπεία με IVIg.
Μερικές από τις ενδείξεις για την θεραπεία είναι:
Αυξημένος αριθμός ΝΚ-κυττάρων στο περιφερικό αίμα και αυξημένη ΝΚ-κυτταροξικότητα
Υψηλός τίτλος ΑΝΑ
Υψηλός τίτλος ΑΡΑ
Ενδομήτρια καθυστέρησης της ανάπτυξης του εμβρύου
Ολιγοϋδράμνιο
Υποχοριακό αιμάτωμα
Σε αντικατάσταση της θεραπείας με στεροειδή σε γυναίκες που έχουν αντένδειξη στην λήψη αυτών των φαρμάκων.
Αυτοάνοσες διαταραχές, όπως αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδή αρθρίτιδα.
Η IVIg αποτελείται από ανθρώπινες ανοσοσφαιρίνες, κυρίως ΙgG, και παρασκευάζεται από δεξαμενές δοτών (συνήθως χρειάζονται 8.000-13.000 δότες για κάθε παρτίδα).
Η δοσολογία καθώς και ο ρυθμός χορήγησης της IVIg βασίζονται στα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων (NK assay) και στην κλινική ανταπόκριση.
Οι συνήθεις παρενέργειες του φαρμάκου περιλαμβάνουν πιθανή κεφαλαλγία, ζάλη και έμετο κατά την στιγμή της χορήγησης και είναι αντιμετωπίσιμες συμπτωματικά.
Οι εταιρείες που παράγουν τα σκευάσματα IVIg πιστοποιούν ότι αυτά είναι ελεύθερα μεταδοτικών νόσων, όπως το AIDS και η ηπατίτιδα.
Προϋπόθεση για την λήψη του φαρμάκου αποτελεί η φυσιολογική τιμή στο πλάσμα των επιπέδων της IgA, άλλως υπάρχει αντένδειξη για την χορήγηση. Ασθενείς με IgA ανεπάρκεια χρειάζονται περαιτέρω έλεγχο πριν την χορήγηση IVIg.
ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΕ ΛΕΜΦΟΚΥΤΤΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ Ή ΤΡΙΤΟ ΔΟΤΗ
Η ανοσοθεραπεία με λεμφοκύτταρα (Lymphocyte Immune Treatment, LIT) είναι μια θεραπεία που εφαρμόζεται σε γυναίκες που έχουν καθ' έξιν αποβολές.
Πρωτοπόρος στην εφαρμογή αυτής της θεραπείας ήταν ο καθ. Alan Beer. Κατόπιν πολλά κέντρα σε όλο τον κόσμο εφάρμοσαν και εφαρμόζουν αυτή την θεραπευτική τεχνική, με διαφορετικό κάθε φορά ποσοστό επιτυχίας που εξαρτάται από τον τρόπο παρασκευής και χορήγησης των λεμφοκυττάρων.
Πως πραγματοποιείται αυτή η θεραπεία:
Λαμβάνουμε αίμα από τον σύζυγο, απομονώνουμε τα λεμφοκύτταρά του και μετά από ειδική διαδικασία πλύσης τα χορηγούμε ενδοδερμικά στην γυναίκα (η όλη διαδικασία παρασκευής και χορήγησης του εμβολίου γίνεται σύμφωνα με τις προδιαγραφές και τα κριτήρια που έχει θεσπίσει το εργαστήριο Ανοσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο).
Πριν από την χορήγηση του εμβολίου, ο σύζυγος (ή ο τρίτος δότης όπου χρειάζεται) ελέγχονται για τυχόν ύπαρξη λοιμωδών νοσημάτων (όπως ηπατίτιδα, AIDS, κυτταρομεγαλοϊό κ.λ.π.) για την αποφυγή μετάδοσής τους στη γυναίκα.
Συνήθως γίνονται 2 ή 3 εμβολιασμοί στην γυναίκα (αναλόγως των αποτελεσμάτων του LAD που έχει προηγηθεί) και μετά γίνεται επανέλεγχος για την διαπίστωση της δημιουργία των δεσμευτικών αντισωμάτων.
Μετά από «Εμβολιασμό» που έγινε με όλους τους κανόνες της επιστήμης και της «τέχνης», τα «αντιπατρικά» αντισώματα πρέπει να παραμείνουν «αρνητικά».
Σε περίπτωση επιτυχίας του εμβολιασμού, η ανοσοποίηση κρατά για 6 μήνες περίπου (οπότε και συμβουλεύουμε την σύζυγο να προσπαθήσει να μείνει έγκυος μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα
